De zeekoningin
Minnetje het kleine zeemeerminnetje zit heerlijk te dromen in haar roze schelp. Zij droomt dat zij eindelijk van de zeekoningin een eigen dolfijn zal krijgen. Al haar vriendinnen hebben al een dolfijn om heerlijk op te rijden en mee te spelen. Alleen zij niet, omdat ze nog te klein is, werd gezegd.
Dat vind Minnetje niet zo eerlijk. Zij heeft weliswaar haar kleine zeepaardje, dat wel ontzettend lief en aanhankelijk is. maar op hem kan je niet rijden ,alleen maar mee spelen. Nee, dan een dolfijn. Oh wat heerlijk, die schiet door het water, duikt omhoog, springt over de golven en flitst rakelings tussen de koraalriffen door. Wat zou dat fijn zijn om zulke wilde ritten te maken op de rug van een dolfijn.
"Ik vind dat ik oud genoeg ben om een eigen dolfijn te hebben," moppert Minnetje boos," ik zal de zeekoningin meteen een briefje schrijven en mijn wens kenbaar maken."
Zo gezegd zo gedaan. Minnetje zwemt meteen naar Frank de inktvis om een beetje inkt te halen. Op een groot zeewierblad schrijft ze zorgvuldig haar wens . Nu hoeft zij alleen maar te wachten tot de oude wijze schildpad Ferdinand voorbijzwemt. Ferdinand is de trouwe schildwacht van de zeekoningin. Elke avond gaat hij een rondje zwemmen, vlak achter het zeekasteel waar de koningin woont.
MInnetje hoeft niet lang te wachten, daar komt Ferdinand al aangezwommen.
Beleefd vraagd Minnetje of hij de brief aan de koningin wil geven.
"Nou dat wil ik graag doen," zegt hij vriendelijk.
Opgelucht bedankt Minnetje hem en zwemt even later terug naar haar roze schelp die zij zacht sluit om te gaan slapen.
De volgende dag zwemt Minnetje meteen naar het kasteel. Vol verwachting klopt haar hartje. Zal de koningin haar wens inwilligen, of zal ze niets meer van haar horen? Oh wat spannend.
Plotseling wordt het licht om haar heen. Kleine lichtjes beginnen opeens te twinkelen, net kleine sterretjes. En uit dat sterrengeflonker verschijnt ineens een prachtige fee.
©Christl Vogl
©Christl Vogl
Minnetje weet meteen dat dit de wonderschone zeekoningin is. En fee en koningin tegelijk. Minnetje voelt zich opeens zo klein en hulpeloos. Maar de zeekoningin lacht zo lief tegen haar dat de kleine zeemeermin zich meteen weer op haar gemak voelt.
Glimlachend klapt de koningin in haar handen en daar komt een kleine dolfijn aangezwommen, dan streelt de zeekoningin haar en zegt," ik heb je brief gelezen, en je wens is verhoord. Hier heb je een dolfijn, hij is welliswaar nog klein maar dat ben jij ook nog. Samen zullen jullie opgroeien, en hij heet Dolfje. Wees lief voor hem en zorg ook goed voor hem, dan zal hij ook goed voor jou zorgen en je altijd lief hebben zo lang hij leeft. Veel plezier mijn klein Minnetje."
Na deze woorden verdwijnt de zeekoningin weer in de twinkelende sterrenlichtjes, en laat een klein maar pienter dolfijntje achter.
Juichend omhelst Minnetje het dolfijntje en geeft hem een zacht kusje op zijn snuitje.
©Christl Vogl
En sindsdien zijn beiden onafscheidelijk, en samen schieten zij door de koraalriffen en hebben veel plezier in hun grote en kleine avonturen.
©Christl Vogl | 
